WINTERHYDRATATIE VAN GREENS MET OARS PS

Voor al onze klanten die sneeuw of vorst verwachten: wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat het toepassen van OARS PS vlak voordat de sneeuw valt zorgt voor een betere vergroening in het voorjaar en een betere infiltratie dieper in de wortelzone.

Lees verder voor de ins en outs van dit onderzoek.

Doelstellingen

• Beïnvloeden winterse toepassingen van OARS PS de waterafstotendheid en vochtvasthoudendheid van greens in het voorjaar?
• Welke effecten hebben winterse toepassingen van OARS PS op de kwaliteit en kleur van het gras in het voorjaar?
• Verandert de hardheid van het speeloppervlak door deze toepassingen?

Materialen en methoden

Het onderzoek is uitgevoerd van november 2015 tot april 2016 op een puttinggreen met ‘T‐1’ kruipend struisgras (Agrostis stolonifera L.), gemaaid op 3,5 mm, op The Ridge Golf Course in Salt Lake City, Utah. De wortelzone bestond uit zand met 0,6% organische stof, een pH van 8,4, een CEC van 7,4 en een laag zoutgehalte (0,2 dS/m). OARS PS is toegepast met 25,4 L / Ha. vóór de verwachte sneeuwbedekking (pre‐snow-timing), of vóór de sneeuwbedekking en nogmaals na het smelten van de sneeuw (post‐snow-timing). De pre‐snow-toepassing vond plaats op 22 november 2015 en de post‐snow-toepassing op 18 februari 2016. Een onbehandelde controle is gebruikt ter vergelijking. De toepassingen zijn uitgevoerd op drie herhalingen van 2,25 m2 in volledig gerandomiseerde blokken met een rugspuit bij 2,75 bar via een spuitboom met vier TeeJet AI11002VS-nozzles, gekalibreerd op 87 GPA water. Pre‐snow-toepassingen zijn na toepassing ingewassen met bovengrondse beregening en post‐snow-toepassingen zijn ingewassen met regenval.

Eind november 2015 is een fungicide op de green toegepast ter bescherming tegen sneeuwschimmelziekten. Gezien de tijd van het jaar is er verder weinig beheer op de proef uitgevoerd, behalve het maaien dat in maart 2016 werd hervat toen het gras actief begon te groeien.

Waterafstotende effecten, oftewel hydrofobiciteit, zijn gemeten met waterdruppelindringingstests (WDPT) op bodemmonsters die uit de puttinggreen zijn genomen. De monsters zijn in november bij de start verzameld en opnieuw in het volgende voorjaar in april. Per proefveld zijn vijf bodemmonsters genomen met een bodemboor met een diameter van 2 cm (Figuur 1). De monsters zijn aan de lucht gedroogd en met een pipet is een druppel gedestilleerd water van 35 μl op het monster aangebracht met tussenpozen van 1 cm, beginnend aan het oppervlak op 0 cm en eindigend op 6 cm. De tijd die de waterdruppel nodig had om volledig in de bodem te dringen, is op elk interval met een stopwatch vastgelegd. Druppels die na 10 minuten (600 seconden) niet in de bodem waren gedrongen, zijn genoteerd als 600 seconden. De indringtijden van elk monster op elke diepte zijn gemiddeld tot het gemiddelde. De gemiddelde indringtijden zijn onderverdeeld in vier klassen van waterafstotendheid: bevochtigbaar, oftewel niet‐waterafstotend (<5 seconden); licht (5–60 seconden); sterk (60–600 seconden); en zeer sterk (>600 seconden) waterafstotend.

De effecten van de behandelingen op het vochtvasthoudend vermogen zijn bepaald door het volumetrisch watergehalte (VWC) van de bodem te meten met een diëlektrische permittiviteitssonde (POGO; Stevens Water Monitoring, Portland, OR) vóór de sneeuwbedekking en na het smelten van de sneeuw. Binnen elk proefveld zijn acht metingen uitgevoerd die zijn gemiddeld tot het gemiddelde watergehalte. De oppervlaktehardheid is op dezelfde dagen gemeten met een TruFirm-valhamer (Spectrum Technologies, Plainfield, IL), die de indringkracht meet van een golfbalvormig gewicht dat vanaf een constante hoogte wordt losgelaten. Deze kracht correleert met een hardheidswaarde van 0 tot 1, waarbij hogere waarden een zachter puttingoppervlak betekenen. Per proefveld zijn drie metingen uitgevoerd en gemiddeld tot de gemiddelde hardheid. De graskwaliteit en -kleur zijn ook visueel beoordeeld op een schaal van 1‐9, waarbij 9 de beste kwaliteit en de donkerste groene kleur is. De graskleur is ook gemeten met een chlorofylmeter (CM‐1000, Spectrum Technologies, Plainfield, IL), die het chlorofylgehalte in de bladeren schat door gereflecteerde golflengten van licht te meten. Deze reflectie werd in de meter vastgelegd als chlorofylindexwaarde van 0 tot 999, waarbij hogere getallen donkerdere groene proefvelden betekenen. Per proefveld zijn drie metingen uitgevoerd en gemiddeld tot het gemiddelde chlorofylgehalte. Alle gegevens zijn geanalyseerd op verschillen met ARM, waarbij gemiddelden zijn vergeleken met Fishers’ LSD en een betrouwbaarheidsinterval van 90%. Gegevens die niet homogeen of scheef verdeeld waren, zijn onderworpen aan passende transformaties om de gegevens te normaliseren.

Resultaten waterafstotendheid

De behandelingen hadden significante effecten op de waterafstotendheid van de wortelzone in het voorjaar (Tabel 1). Specifieke effecten zijn onder meer:

• De indringtijden van water waren bij het ingaan van de winter op alle diepten vergelijkbaar tussen de behandelingen, met sterke waterafstotendheid in de bovenste 2,5 inch van de wortelzone (Tabel 1).
• Een toepassing van OARS PS vóór de sneeuwbedekking verbeterde de bevochtigbaarheid van het speeloppervlak in de winter aanzienlijk, maar een tweede toepassing nadat de sneeuw was gesmolten leidde tot grotere afnames van waterafstotendheid dieper in de wortelzone.
• De wortelzone van onbehandeld gras werd in de winter hydrofober. Een enkele toepassing van OARS PS vóór de sneeuwbedekking verbeterde de bevochtigbaarheid aan het oppervlak met 40%, maar had weinig invloed op de bevochtigbaarheid op grotere diepten tussen 1 en 3 cm. Interessant genoeg verbeterde de bevochtigbaarheid op 4 cm in de wortelzone door de enkele toepassing.
• Twee toepassingen van OARS PS in de winter, één vóór de sneeuwbedekking en één nadat de sneeuw was gesmolten, verbeterden de bevochtigbaarheid van het oppervlak van de puttinggreen met 85%. Ook op sommige diepten dieper in het profiel was de bevochtigbaarheid aanzienlijk beter dan bij een enkele toepassing.
• Toekomstig onderzoek moet kijken naar hogere doseringen van OARS PS, plus combinaties met andere bevochtigingsmiddelchemieën die samen met OARS PS worden toegepast, om de hydratatie van de wortelzone in de winter verder te verbeteren, aangezien de bodem in dit onderzoek ondanks de gemeten verbeteringen nog steeds licht waterafstotend was.

Resultaten vochtgehalte

De behandelingen hadden in het voorjaar geen significante effecten op het watervasthoudend vermogen van de wortelzone (Tabel 2). Specifieke effecten zijn onder meer:

• Het watergehalte van de wortelzone werd niet beïnvloed door OARS PS, noch direct nadat de sneeuw was gesmolten, noch in het voorjaar toen de temperaturen stegen en de wind droogte- en uitdrogingsstress veroorzaakte. Het watergehalte was in april echter numeriek hoger in gras dat beide toepassingen van OARS PS had gekregen, wat wijst op de noodzaak van verder onderzoek.
  • Terwijl omgevingsomstandigheden ervoor zorgden dat de wortelzone in maart en april uitdroogde, was de toegang tot beregeningswater beperkt. In april ontwikkelden zich symptomen van plaatselijke droge plekken (LDS) op 50% van het onbehandelde gras. Met OARS PS behandeld gras had enkele LDS-symptomen, maar aanzienlijk minder dan onbehandeld gras. Een enkele toepassing van OARS PS in de winter verminderde LDS met 38%, terwijl twee toepassingen 78% van de symptomen verminderden (Figuur 2).

Resultaten oppervlaktehardheid

De behandelingen hadden in het voorjaar geen significante effecten op de hardheid van de puttinggreen (Tabel 2). Specifieke effecten zijn onder meer:

• Toepassingen van OARS PS in de winter leidden niet tot een zachter of harder speeloppervlak ten opzichte van onbehandeld gras.

Resultaten graskwaliteit en vergroening

De behandelingen hadden in het voorjaar significante effecten op de graskwaliteit en vergroening, maar niet op het chlorofylgehalte van de bladeren (Tabel 3). Specifieke effecten zijn onder meer:

• De graskwaliteit en vergroening verbeterden in het voorjaar door toepassing van OARS PS vóór de sneeuwbedekking. Een extra toepassing van OARS PS nadat de sneeuw was gesmolten verbeterde de graskwaliteit en vergroening aanzienlijk meer dan de enkele toepassing. De chlorofylgehaltes van de bladeren waren in het voorjaar echter vergelijkbaar voor behandeld en onbehandeld gras.

Discussie

Toepassingen van OARS PS vóór de sneeuwbedekking verbeterden de bevochtigbaarheid van het oppervlak van de puttinggreen in het voorjaar. Een tweede toepassing van OARS PS nadat de sneeuw was gesmolten verbeterde de hydratatie van de puttinggreen verder, dieper in de wortelzone. Twee toepassingen van OARS PS in de winter verminderden de hydrofobiciteit van de bodem, waardoor het speeloppervlak meer water kon opnemen en water gemakkelijker door de wortelzone kon zakken. Het gebruik van OARS PS op greens in de winter had weinig invloed op het watervasthoudend vermogen van de wortelzone van de puttinggreen, maar verminderde wel de symptomen van plaatselijke droge plekken die zich in het voorjaar ontwikkelden. De graskwaliteit en vergroening verbeterden in het voorjaar door winterse toepassingen van OARS PS, maar de hardheid van het puttingoppervlak veranderde nauwelijks.